Brzmienie lata

Kończy się pachnący lipami i ciepłem miesiąc.
Upalne i gorące dni.
Ciepłe wieczory sprzyjają zamyśleniom.
Przedsenne spacery pełne marzeń i planów.
Długie rozmowy pośród cykających świerszczy.
Wsłuchuję się w otaczający świat.
Otulam się miękkim światłem.
I wdycham lepki zapach babiego lata.

Upalny chaos

Za dużo słońca.
Za dużo owadów.
Zbyt mało wiatru we włosach.
Zbyt wiele stopni na termometrze.
Zbyt rozgrzane płytki balkonu.
I wciąż za mało wody w doniczkach.
Zbyt wiele myśli, niepokojów i porównań.
Za mało spokoju i równowagi.
Rozmyślania oblepione pasmami dusznego powietrza.
Zbyt upalnego.

Lipiec we mnie

Dni mijają zbyt szybko.
Tydzień za tygodniem.
Godzina za godziną.
Chwila, moment, sekundy uciekają spłoszone.
Nie zrywam kartek z kalendarza.
Nie zapisuję minionych chwil w zeszycie.
Gubię buciki codzienności.
Nie lubię tak.
Wolę spokojniej, łagodniej, powolniej.
Bardziej intymnie.
Magicznie.
Możliwe?

Samotnym

Zmęczony wieczór.
Zapędzony czas.
Zagapiony zachód słońca.
Mnóstwo nieskładnych myśli.
Więcej zagubionych emocji.
Niedopasowanie.
I jakaś gdzieś samotność.
Uwierająca.

Dzisiaj

Zbieram okruszki dnia.
Do dziurawej kieszonki wspomnień.
Koloruję myśli.
Oddycham chłodnym powietrzem nocy.
Tulę rozbiegane serca.

Przyjazd

Wciąż jeszcze czuje zapach wody.
Słyszę łopot żagli.
Ptasie plotki.
Czuję drobinki piasku.
I ostre igliwie na bosych spacerach.
Inny rytm codzienności.
Mnóstwo przeczytanych książek.
I wiele roztrzepanych myśli.
Moja ukochana mazurska ziemia.
Która koi, łagodzi i uspokaja.
I wzbudza ciągłą tęsknotę.
Chociaż niedawno tam byłam.
To jednak z Mazur się nie wraca.
Tam zostaje się na zawsze.
Nawet skrawkiem duszy.

Wieczorami

Łapię chwilę oddechu.
Po zabieganych dniach.
Porządkuję resztki chaosu.
Układam słodko - kwaśne myśli.
Nie myślę, nie planuję.
Piję herbatę.
Czytam książki.
Zasypiam zbyt wcześnie.