Czasem

Niedospane sny.
Rozsypane plany.
Zagubiony czas.

Szybko

Ostatnie dni przed długim weekendem mijają szybko.
W pośpiechu i codziennym zabieganiu.
Lista planów na wolne dni, stopniowo się wydłuża.
Układam w głowie kolejne godziny.
Zachwycam się śniegiem i mrozem.
I wciąż trwającą jesienią.

Weekend

Weekend skrócony do jednego dnia.
Zasypany białym puchem, mroźnym powietrzem i resztkami kolorowych liści.
Z myślami biegnącymi nieprzerwanie, nie po wyznaczonych torach.
Z dużą ilością koniecznej pracy, na wczoraj.
Z leniem siedzącym na ramieniu.
Fajnym filmem wieczorem i dobrą książką przed snem.

Pierwszy

Pierwszy śnieg.
Drobny, pośpieszny, zasypujący dachy, krzewy i drogi.
Czarodziejski, na długi dzień.
Jest pięknie, bajkowo.

Bez uśmiechu

Tobołek niedobrych informacji jest już pełen.
Zła passa trwa nadal.
Zapomniałam już jak to jest się uśmiechać.

Krople

Ranki

Zastanawiam się czasem ile przeciwności losu człowiek jest w stanie znieść.
Ile ja jestem?
Czuję jak krucha skorupka mego świata drży w dłoniach.
I boję się, że się rozpadnie.
Na miliardy kawałeczków, z których nie odnajdę żadnego.
I nie doczekam końca sztormu na mym oceanie życia, bo ostatnio wieje zbyt mocno.
I boję się, kiedy oglądam nowy dzień.
Zanurzam się w rytm codzienności, szukając pewności w prostych czynnościach.
Chłonę czystość przyrody wczesnym rankiem.
Szukam ukojenia i porządku myśli.