Czułość

Coraz częściej.
Chciałabym być
Kimś innym.

Rankiem

Czasem myślę.
Że przed świtem.
Dzieją się największe czary.
Które pierwsze promienie słońca.
Rozpraszają.

die Wehmut

Podcięte sznureczki marzeń.
Bezgłośność istnienia.
Marionetki życia.
Zamknięte w szafie.
Na klucz.

-17

Mrozem szczypiącym w policzki.
Śniegiem skrzypiącym pod butami.
Dusznym dymem z kominów.
Wielkim szalikiem w kratę.
Zmarzniętymi dłońmi.
Pękającym lodem na rzece.
Soplami spadającymi z dachu.
Herbatą z pomarańczą.
Słowami zamarzającymi w powietrzu.
Płatkami zasypującymi ślady.
Niedospaniem poranków.
Mleczną Drogą i rozsypanymi gwiazdami.
Uparcie każdego dnia.
Zachwycam się.

Relacje

Malowane tymi samymi farbkami.
I tym samym stylem.
A gdyby tak.
Domalować tęczę i zamalować chmury.
Nową paletą barw.

Myśląc

Jak to jest.
Że ktoś ma tyle.
I nie docenia niczego.

Wczoraj

Rozkruszam się na milionowe cząsteczki.
Tyle razy nie jestem w kolejnych obrotach słońca.
Wypuszczam latawce wiotkiej codzienności.
Zabieram Wszechświat w papierowej łódeczce.
Chowam pod poduszkę zbyt długie rękawy.
Płytkości mijanych myśli.