Szczęśliwostki

Drobne gesty.
Uśmiechy.
Ciepłe słowa.
Poczucie bliskości.
Splecione dłonie.
Swoje miejsce.
Dobrze wykonane zadanie.
Zapamiętany dzień.
Ułożone koraliki chwil.
Spokój i rytm.
Zwyczajna codzienność.
Niecodzienna zwyczajność.
Łagodność dla siebie.
Wyrozumiałość dla innych.
Szczęśliwostki.
Nawleczone na nitkę wspomnień.

Są

Są miejsca i ludzie, gdzie czas płynie inaczej.
Gdzie smutne serce otula ciepły pled spokoju.
Gdzie wszystko ma swoje miejsce i czas.
Gdzie wszystko jest po coś.
Gdzie wszystkie myśli znajdują swoje miejsce.
Gdzie linia czasu jest łagodna.
Gdzie nie ma potrzeby zbędnych słów ani próżnych gestów.
Gdzie wszystko ma ogromną wartość.
Gdzie można dotknąć bliskość.
Gdzie zostawiam kawałeczki duszy.
Są takie małe miejsca pośród hrubieszowskich pól.

Latem

Niby powinnam mieć teraz więcej czasu.
Niby czekałam na te letnie wieczory.
Niby miałam mnóstwo planów, marzeń i chceń do zrealizowania.
Niby...
Ale nie nadążam.
Gubię chwile.
Zapominam.
Nie skupiam się.
Robię kilka rzeczy na raz, by żadnej nie skończyć.
Ciągle z czymś w tyle.
Coś niedokończone, coś nie zaczęte.
Ulatuje mi czas.
I mimo wakacji paradoksalnie mam go mniej.
Chociaż wydawałoby się, że powinno być odwrotnie.
Niespokojna.
Szukam.
Chaotycznie rozrzucam swoje myśli.
Wciąż w biegu.
Wciąż zagubiona.
Wciąż bezradna.

Wyczekane

Wyczekany pochmurny dzień.
Z chłodnym wiatrem i lekkim powietrzem.
Wieczornym wyjściem do kina na dobry film.
Nocnymi rozmowami puszczyków.
I dobrą książką do poduszki.

Zbyt

Zbyt gorąco, upalnie, duszno.
Oblepiające powietrze wciska się pod ubranie.
Promienie słońca przedzierają się przez zasłonięte żaluzje.
Spocone ciało, zmęczone myśli.
Wstaję wcześnie, by chociaż chwilę cieszyć się latem.
Chodzę boso po rozgrzanych płytkach chodnika.
Nie wyłączam wiatraczka.
Sprawdzam pogodynkę.
Nie wierzę wildze w jej opowieści o deszczu.
Szukam cienia.
I czekam na babie lato.

Zasłużenie

Są ludzie, którzy nie zasługują.
Na to co ich spotyka.
Na to co im się przydarza.
Na taką codzienność w jakiej żyją.
Na osoby, które pojawiają się na ich drodze.
Na bliskich, których mają.
Są ludzie, którzy nie zasługują.
Bo nie chcą docenić.
Nie chcą cieszyć się codziennością.
Nie chcą dostrzegać szczęścia, które mają wokół siebie.
Nie chcą żyć pełnią życia.
Wolą narzekać na słońce, na deszcz, na lato, na zimę, na ludzi, na życie.
Są ludzie, którzy nie zasługują na zaczarowaną codzienność jaką mają.

Sierpień

Pierwszy dzień sierpnia.
O innym zapachu ziemi.
O bardziej miękkim świetle.
Z krótszym dniem.
Chłodniejszym wieczorem.
Wyczekaną paczką książek.
Rowerową wycieczką.
Długą rozmową w ulubionej knajpce.
Delikatnym łaskotaniu szczęścia.