Plotę cynobrowe wianki.
Codziennych zdarzeń rzeczywistości.
Fastryguję postrzępione skrawki.
Linearnych myśli.
Składam niespójności w jedną formę.
Rytmiczności i pragnień.
Głęboko oddycham chłodnym powietrzem.
Pachnącym listopadem.
Jesienią jestem bardziej.
Wygładzam smutek.
Wciąż nieubranych poranków.
Mglistych westchnień nocy.
Bordowych korali wspomnień.
Nabrzmiałych wilgocią.
Zakopuję dręczącą nostalgię.
Pomiędzy wczoraj a dziś.
Oplata mnie październik.
Upajam się.
Na nowo.
Duchy martwych dni.
Robaczywe sny.
Koloruję wyblakłością.
Czasem tak.
Niewyobrażalnie mocno.
Chciałabym cofnąć czas.
Skąd to wiesz.
Że jesteś już.
Dorosły?
Na luźnej nitce.
Rozedrgane w gorącym powietrzu.
Huśtają się marzenia.
